Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο!

Παλιές καλές μέρες, δοξασμένες με νόημα ημέρες. Τώρα σάπια κουφάρια στα ψυγεία της παγκοσμιοποίησης περιμένουμε το μισθό στο τέλος του μήνα για να ψωνίσουμε από τα ταχυφαγία της καθημερινότητάς μας μεταλλαγμένες εγκεφαλικές τροφές. Εχουμε πάψει πια να τραγουδάμε, να ερωτευόμαστε, να κλαίμε και να γελάμε. Χαζοποιημένες αντιδράσεις έχουμε μόνον. Ένδοξες μέρες ενός ένδοξου βιασμένου καπιταλισμού από τις δημοκρατίζουσες πόρνες της Συγγρού. Η επανάσταση πρέπει να βιαστεί να γίνει με όποιον τρόπο κρίνει ο καθένας μας. Το χρωστάμε στα νεκρά εγκεφαλικά κύτταρα που εμείς δολοφονήσαμε λίγο μετά την ενηλικίωσή μας. Παλιές καλές μέρες, με νόημα ημέρες. Σας αφιερώνω το τραγούδι.

Είναι ταλέντο να τα πιάνεις;

Ο Σπάρτακος πάλι θέλει να με εκνευρίσει. Αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν ο Καπράνος, δημοσιογράφος, μέλος διοικητικού συμβουλίου Νοσοκομείου Μεταξά, στέλεχος σε κάποιες εταιρείες, εκδότης, ΤΣΠΕΑΘ και άλλα πολλά, να βρίσκει χρόνο για όλα αυτά.
Αρκέστηκα να του απαντήσω: «Το χρήμα αγαπητέ μου». Και δυστυχώς η σκέψη μου επεκτάθηκε...«Και να ήταν ο μόνος»!
Αλήθεια, πως τα καταφέρνει όχι μόνον αυτός αλλά και εκατοντάδες άλλοι «συνάδελφοι»-επιχειρηματίες και μέλη της ΕΣΗΕΑ;

Ανθρωποι πόρνες.

Βράδυ της 24ης του Σεπτέμβρη και η ζωή μοιάζει με τα σκαμπανεβάσματα του καιρού, την καμμένη γη της Ηλείας και τα πρώτα ξεπεταρούδια πρασινάδας, τις ορέξεις μεγαλοεργολάβων για τη γη που κατάπιε ότι ζωή υπήρχε-ανθρώπινη και μη-κατάπιε φωτιά, στάχτη και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Γαμώ τη ζωή, δηλαδή!

Ανοίγεις την πόρτα και αναρωτιέσαι τί θα γίνει και σήμερα.

Και κάθε αύριο γίνεται σήμερα και γρήγορα ξεχνιέται σαν χθες.

Πουτάνα ζωή κρυμμένη πίσω από την εξουσιαστικά βίαιη ανωνυμία σου.

Αν δεν ήμουν δημοσιογράφος τί θα ήθελα να ήμουν; Συλλέκτης παλιών αντικειμένων.

Να συγκεντρώνω τις ζωές των άλλων σε ένα κασελάκι χωρίς να τις κατακρεουργώ εξ επαγγέλματος.

Να 'χε η νύχτα φως, το παράθυρο θα έμενε για πάντα ανοιχτό.

Όχι δεν είναι η ζωή πουτάνα.

Άνθρωποι πόρνες, μηρυκαστικά συνειδήσεων, ψευτοδαχτυλίδια που σκορπούν μαυρίλα στο δέρμα, σαπούνι που βρωμάει απλυσιά.

Πόρνες με ξεσκισμένα καλσόν από κάτι βράδια που λαχτάρισαν αλλά δε μπόρεσαν να ζήσουν.

Δειλοί και πόρνες.

Αυτοβιογραφία του σύμπαντος σε μια ζωή που χαραμίζει ότι ζωντανό και αθώο υπάρχει σε τούτη δω την πλάση. Πια, η βενζίνη που ξεπηδά βιασμένη από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, το νερό που ξεπλένει το παρμπρίζ, ο Πακιστανός που διεκδικεί το τζάμι σου, ο φίλος που σε μπουχτίζει ψέματα και ο έρωτας...ο έρωτας τί; Είναι το νέο περιβάλλον, η νέα οικολογική ταπετσαρία της σύγχρονης ζωής.

Άνθρωποι πόρνες, με όλη μου την ικανοποίηση που καταφέρνω να σκέφτομαι έστω και λίγα δευτερόλεπτα την ημέρα, σας αφιερώνω τη φωτογραφία και την εκτίμησή μου.

Ραντεβού στον παράδεισο της κόλασης.

Αναπάντητα γιατί...

Βαριέμαι. Βαριέμαι. Βαριέμαι.

Και τα blogs τι είναι; Μήπως κι αυτά μέρος μιας υποκριτικής δήθεν επανάστασης που θελήσαμε όλοι εμείς να κάνουμε γιατί δεν έχουμε τα κότσια να κάνουμε κάτι άλλο; Να κάνουμε κάτι απλό ρε γαμώτο. Απλά να λέμε την αλήθεια κατάμουτρα. Μήπως και τα blogs είναι μια καλή συνταγή που μας πλασάρουν για να λέμε πράγματα κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία μας; Μια ανωνυμία που μπορεί να ελεγχθεί, να παρακολουθηθεί και να καταδικαστεί στο τέλος;

Τι είναι τα blogs; Μια προσωπική εφημερίδα; Ένα τηλεοπτικό κανάλι ή ένα ραδιόφωνο που κάνουμε ότι γουστάρουμε; Είναι μια σύγχρονη μορφή επικοινωνίας; Ένα ηλεκτρονικό πανό διαμαρτυρίας; Μια ηλεκτρονική συνωμοσία; Μια Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία "Λοχαγός Νατάσα;". Ένα εφηβικό ημερολόγιο; Πως τα καταφέρνει να καλύπτει τις ανάγκες του καθενός, αφού ο καθένας θέλει εντελώς διαφορετικά πράγματα από τον άλλον;

Δεν έχω πειστεί ακόμη. Μ' αρέσει το blog μου αλλά δε με έχει πείσει για πολλά πράγματα.

Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι.

Καληνύχτα και τα λέμε αύριο.